Met het plan in gedachten soep te gaan maken, bevond ik mij in de Colruyt van Dilbeek, waar ik mij een ongeluk zocht naar vermicelli. Selder en bier had ik al in het karretje, maar die vermicelli… dan sprak ik maar eens een winkelmedewerker aan. “Hier moet het normaal gezien staan… euh, we hebben het niet op dit moment.”. Ok dan. Soep zonder vermicelli dat valt nog wel mee. Als de smaak maar goed zit. Ik kwam aan de kasse met de selder, het bier, een pak bloem en twee doosjes passata. De passata had nog minder te maken met de soep, dan het bier. Het was een zeer aangename LeFort Tripel met een gratis pakje kaarten. Juist omdat ik enkele dagen eerder ook al zo’n zespak LeFort had gekocht, én Bea zo blij was met het spel kaarten, had ik meer dan genoeg reden om het nog eens te kopen – nu ik er toch was, in de Colruyt.
Ik toonde mijn telefoon met daarop de Colruyt kaart. En de kassier scande dit, met zijn hand-laser-scanner. Ik betaalde, stak alles in mijn fietstas en ging naar buiten. In het volle daglicht merkte ik plots, dat er iets ernstig mis was: ik was verblind. Alsof er een stuk uit mijn netvlies was gerukt, precies in het midden. Ik keek naar mensen, maar kon hun gezicht niet meer onderscheiden – en al helemaal niet hun ogen. Ik wist niet meteen wat er van te denken. Lage bloeddruk ofzo? Ergens gedachteloos naar een lampje gestaard wellicht, dacht ik. Ik had tenslotte echt heel weinig geslapen. Voert, ik kon er toch niks meer aan veranderen, dus ik stapte op mijn fiets en reed naar huis.
Tijdens het fietsen werd het probleem duidelijker. Ik was effectief verblind, en dat zal wel gekomen zijn van de laser-hand-scanner waarmee de kassamedewerker mijn telefoon scande. Dit was de meest logische verklaring. De laser werd door het glas van mijn scherm weerkaatst, recht in mijn oog. Dit riep vragen op: gaat het nog goedkomen met mijn oog? (Spoiler: ik kan weer redelijk normaal zien) En, moet ik naar een (oog)arts om de schade te laten vaststellen? En dat dan direct, om later te kunnen bewijzen dat ik ernstige last had van mogelijk de laser van de scanner, voor de verzekering?
Gelukkig ervaarde ik een positieve evolutie en kon ik die lastige keuze naast me neerleggen.
Toch, is dit nog niet klaar. Ik ben niet zeker dat ik geen blijvende schade heb opgelopen, hoe minimaal ook. En daarbij – indien ik werkelijk een laserstraal in mijn oog had, dan is dit een reëel risico voor de klanten en de kassamedewerkers. Ik ben van zin een woordje te gaan spreken met Colruyt.
Maar meest van al: ik neem me voor om weg te kijken, terwijl men dingen scant met een laser. Het is eigenlijk wat dom om er naar te kijken, terwijl er al 40 jaar gewaarschuwd wordt voor lasers – dat je daar niet moet in kijken. Kijk weg.
Ik dacht er vandaag over om het idee van wegkijken even door te trekken naar hoe wij als samenleving weg kijken van de schrijnende zaken die zich over heel de wereld afspelen – en hoe dichter bij huis iets gebeurt, hoe meer het ons raakt. We kijken weg, en zijn daarmee hypocriet en medeplichtig. Of misschien, hebben we het nodig om weg te kijken. Om te kunnen functioneren. We staan al onder zo veel stress: het enige dat zeker lijkt aan onze toekomst is dat alles dreigender en grimmiger wordt; dat onze koopkracht, zorgstelsel en burgerrechten ernstig onder druk staan; dat we ons klem voelen tussen de maatschappelijke vereisten en de catastrofale toekomstverwachtingen op gebied van klimaat, economie en oorlog. Het enige waarvan we zeker zijn, is dat het morgen niet meer beter wordt dan nu: met zekerheid wordt het leven steeds stressvoller, en wordt het steeds moeilijker een toekomst te plannen.
Maar, als we er niet te veel naar kijken en voortploeteren zoals we doen, dan zullen we wel zien waar het schip strandt. Of: wanneer we collectief met een rotvaart het ravijn in rijden omdat niemand van koers durfde veranderen. Of omdat we te veel wegkeken.
———–
Update: de symptomen die ik ervaarde kwamen overeen met “visuele migraine”. Een pijnloze migraine in het gebied van de hersenen dat de visuele informatie verwerkt. Gelukkig is er (ook na een bezoek aan een oogarts) geen schade aan mijn ogen. Maar het geeft wel te denken – moet ik mijn levensstijl aanpassen? Meer aandacht voor genoeg slaap, minder alcohol drinken? I guess.
